OSPA GOŁĘBI

Opis choroby:

Choroba wywoływana przez bakterie Salmonella. Jest szczególnie niebezpieczna dla młodych osobników, wśród których może przerodzić się w epidemię dziesiątkującą stado. Przebieg choroby u osobników dorosłych jest zwykle powolny i długotrwały, rzadko śmiertelny.

Ptaki, które przetrwały chorobę stają się nosicielami bakterii, stanowiąc potencjalne źródło zarażenia. Bakterie Salmonelli wydalane są z kałem, wydzieliną z wola, śliną, zainfekowanymi jajami. Do organizmu gołębia dostają się poprzez zanieczyszczoną karmę, wodę, przy karmieniu młodych, przez wdychanie kurzu z zarazkami. Salmonella może wniknąć przez pory skorupki jaja już w jajowodzie. Należy pamiętać, że salmonellozie sprzyja ogólne osłabienie organizmu gołębia, pasożyty, stres, infekcje wirusowe.

Objawy i przebieg choroby:

Występują cztery odmiany salmonellozy:

• odmiana jelitowa – bakterie uszkadzają śluzówkę jelita, w wyniku czego dochodzi do zaburzenia wchłaniania subst. pokarmowych. Występuje biegunka prowadząca do wychudzenia i osłabienia gołębia. Ptaki stają się apatyczne, siedzą skulone, z nastroszonymi piórami, zgarbione, z opuszczonymi skrzydłami i ogonem,
• odmiana stawowa – skutkiem uszkodzenia jelit jest przedostanie się bakterii do krwi, a wraz z nią do wszystkich organów, w tym także do stawów. Wywołują tam zapalenie błony stawowej – objawiające się obrzękiem,
• odmiana organowa – kiedy bakterie salmonelli dostaną się do trzustki, wątroby, nerek, śledziony itd. szybko doprowadzają do osłabienia organizmu gołębia. Staje się on apatyczny, opada z sił, nierzadko towarzyszy temu dychawica, odmiana nerwowa – dochodzi do niej kiedy bakterie zaatakują układ nerwowy. Stany zapalne, do których dochodzi w jego obrębie prowadzą do ucisku komórek nerwowych, a w rezultacie – paraliżu, skrętu szyi, zaburzeń równowagi.

Leczenie i profilaktyka:

Kuracja antybiotykowa – skuteczne są: amoksycyklina, enrofloksacyna, tetracyklina, erytromycyna, oleandomycyna, norfloxacin. Najoptymalniejszym rozwiązaniem jest wykonanie antybiogramu i celowe dobranie antybiotyku oraz zaaplikowanie go ściśle wg wskazań weterynarza.

• badanie kału na obecność Salmonelli – jesienią i na wiosnę
• zapobieganie kontaktom ze zdziczałymi gołębiami, drobiem, dzikim ptactwem – jako z potencjalnymi nosicielami bakterii Salmonella
• regularne czyszczenie gołębnika, woliery, sprzętu oraz ich dezynfekowanie
• odpowiednia wentylacja gołębnika – wilgoć sprzyja infekcjom
• higieniczne prowadzenie hodowli, dobre odżywianie gołębi
• przechowywanie paszy w miejscach niedostępnych dla gryzoni
• szczepienie